เพราะเธอไม่ให้ฉันหันไปมองเธอเวลาที่เราเดินด้วยกัน
เพราะเธอไม่อยากให้ฉันเดินอยู่ข้างๆ
เธอจะเดินไปข้างหน้า ไม่ก็เดินอยู่ข้างหลัง
เพราะเราไม่มีแม้แต่เรื่องจะคุยกัน แทบจะไม่เหลือความเป็นเพื่อน
แล้วจะให้ฉัน feel เธอในตอนเต้นได้อย่างไร

คิดถึงนะ คิดถึงที่สุดเลย
ถึงแม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันทุกวัน แต่ฉันก็คิดถึงเธอเหลือเกิน
เธอ ...หายไป

ตกอยู่ท่ามกลางความึนงงอย่างแท้จริง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างเรากับเจน
มันเกิดขึ้นเพราะอะไร มันมาสู่จุดจุดเพราะอะไร
รู้สึกเหมือนโดนทำร้าย ... น่าแปลก รู้สึกเหมือนคนอกหัก
เพื่อน ... ที่พูดด้วยไมไ่ด้ทุกเรื่อง
เพื่อน ... ที่ต้องการอยู่ในโลกส่วนตัวตลอดเวลา
เพื่อน ... ที่ไม่เหมือนเพื่อน
เพื่อน ... ที่ยิ่งใกล้กลับยิ่งไกล
คุยกันนับคำได้

เสียใจทุกครั้งที่เจนไปไหนแล้วไม่ชวน
แอบน้อยใจ แล้วก็ร้องไห้อยู่คนเดียวตลอด
เพื่อนที่เราเคยมี มันไม่มีอีกแล้ว
ข้ออ้างของเธอคือ ... เรามาทำงาน
แล้วไงล่ะ มาทำงานแล้วความเป็นเพื่อนมันต้องจบเหรอ
มาทำงานแล้วต้องเขี่ยเราทิ้งจากชีวิตเธอเหรอ

เจ็บเหี้ยๆ!!!

อาจจะเป็นเพราะถุงเท้า หรือไม่ก็เป็นเพราะตัวเราเอง
หรือไม่ก็เป็นเพราะทั้งสองอย่าง
รู้สึกเต้นได้ไม่สุด ไม่เต็มที่ เพราะว่ามันลื่น
โมโหตัวเอง แต่เราก็จะทำต่อไป
จะทำให้ดีที่สุด จะไม่ลืมว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร
และเราจะกลับไปในรูปการณ์อย่างไร
อยู่ที่นี่แพ้ไม่ได้ ต้องเดินต่อไปข้างหน้าอย่างเดียว
จะเดินกับเพื่อนหรือเดินคนเดียวก็ไม่สำคัญ
อย่าหยุดเดินละกัน

เอาล่ะ เขียนอะไรดี

วันนี้เต้นวันแรก โมเดิร์นคลาสตั้งแต่เช้า
ทำได้ดีกว่าเมื่อครั้งที่มาออดิชั่น
เหมือนรู้มากขึ้นว่าจะต้องเจออะไร
energy ในห้องดูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก
ดูยังเกร็งๆ คงเพราะเรายังใหม่ต่อกัน
(รวมถึงฉันกับเธอด้วยรึเปล่าเจน)

โดยรวมๆ แล้วไม่แย่มาก
แต่คาดหวังตัวเองมากกว่านี้เยอะมาก
เชื่อว่ามันจะต้องดีขึ้น
เราจะไหว เราจะต้องไหว

หลังคลาสตอนเช้าเราไปกินข้าวกัน ความรู้สึกตอนนี้คือ ..
เหมือนเพิ่งจะได้รู้จักกันหลังจากที่เห็นแต่ละคนเต้น
ใช่สินะ

ตอนบ่าย Ms.Liong คุยเรื่องการแสดงที่กำลังจะทำ
ทำ project แบบเต็มรูปแบบมากๆ
มี research อะไรเรียบร้อย
แล้วก็ให้ซ้อมต่อ ต่อท่าหน่อยนึง

หลังจากนั้นไปกินเบียร์ เรื่องมันเกิดตอนนี้แหละ
เราไปที่ร้านประจำของ arts fission กัน
เจนบอกออกมาแล้วว่า .. เจนมี bf แล้ว
ทั้งๆ ที่เรารู้นะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้ยินเจนพูด
long distance relationship ... เธอว่าอย่างนั้น
เธอโทร.หาน้องทุกวัน อยู่ในห้องเรา
เราควรรู้สึกยังไงนะ
ควรรู้สึกยังไง
จะทนได้ถึงสักเท่าไหร่
คงจะถึงวันหนึ่งที่มันชา ... ชาไปเอง
จะไม่ให้เราเศร้าได้ยังไง

ทำไมฟังเพลงเศร้าจังเลยเดี๋ยวนี้ .. เธอถาม
มันก็เพราะเธอไม่ใช่เหรอ?

first chapter in Singapore

Here I'm in Singapore.
Bound and blinded.
Anyways, I'm strong enough, I know.
I am, and I will.

The first night at the airport was so terrible.
But it had passed anyway.
As I always try to think, everything has to pass.
No matter how hard, how bad it is,
it will definitely pass in some point of the time.
But in my though I heard myself murmuring..
I'm OK as long as you're here with me.

Then we move to the 'house'.
Now it's a house, but I hope it will be home one day.
Hahaha... yeah what I'm trying to say is... your heart is my home.
It's quite small. I tried to settle everything and make it home.. without you.
As what I just said, I'm strong!!!

However, we are still under the same roof.
You share some part of my room which is my pleasure.

One thing ... ยิ่งใกล้ ยิ่งไกล
It's like we have less topic to talk to each other.
I don't like it this way at all.
Last night, you were in my room.
We were very close, and I hope we had a good conversation.
I wish we could talk about dream and life.
I wish we could share so many things.
But you were on the phone or skype or msn or something chatting with that boy.
It's hared for me though I absolutely understand.
The problem is my thought.
I have to stop it.
Ok change topic.

Last night we, 4 of use, had a long conversation in the kitchen.
Jun and Daniel came here without long contract.
Why they chose me and Jane, I wonder.
Tomorrow is the starting date.
I'm afraid I'll disappoint them.
Jane also feels the same.
So let's try our best.
We'll be fine.

Maybe we have to move out.
This place is ok but not as good as it should be.
Will find the solutions soon.

The thing is ..
วันนี้ไปมุสตาฟากับเจนมา
เรารู้สึกเหมือนกับว่า .. ฝันไปรึเปล่าเนี่ย
ยังจำได้ว่าครั้งแรกที่เราเดินจาก little India ไปที่นั่น
เราคุยกับเจนทาง what's app เรื่องจะมาหรือไม่มา
เจนบอก ... จะไปเยี่ยม ไปเที่ยว ไปพักด้วย
ถึงวันนี้ ... ใครจะเชื่อ เราได้มาด้วยกัน

keep our friendship strong na.
No matter what happen, I will love you forever.

เราคุยกับเจนเยอะ เยอะมาก
นุ่น ฝ้าย ป๊อบ บอกว่าเจนรู้ความรู้สึกเราแล้ว
รู้เหรอ อย่ารู้เลย เรารู้สึกไม่ดีถ้าเธอจะรู้

เธอเอาแต่บอกเราว่าเธอเป็นเพื่อนเรา
ย้ำแล้วย้ำอีก เรารู้ เรารู้
เธอเป็นเพื่อนเรา

ป๊อบบอกว่า เธอรู้ว่าเราคิดอะไร
แต่เธอไม่อยากเรารู้ว่าเธอรู้
เธอแค่บอกใบ้ให้เราหยุดตัวเอง
เพราะเธอยังอยากจะเป็นเพื่อนกับเราไปนานๆ

เราทำไม่ได้
เรายังทำไม่ได้
จนถึงวันที่ 28 เราจะทำได้มั้ย
เราอยากเคลียร์ตัวเองก่อนไป
แต่กลายเป็นว่า เราไม่อยากทำ
ทำไมเรายังหวัง
หวังทั้งๆ ที่ไม่มีหวัง
ทั้งๆ ที่ก็เมาไปแล้ว
ทำใจไปแล้ว แต่ก็ยังไม่เลิกหวัง
ไม่หยุดหวัง
โง่มากๆ

เหงา
ยังคงเหงา

ถ้าฉันจะรัก (ฉบับเติบโต 2554)

ถ้าไม่โง่ก็บ้า ไม่ก็ทั้งโง่ทั้งบ้า
ก็แค่อีกหนึ่งบันทึกในโลกออนไลน์
ที่เราอยากจะเก็บไว้ ก่อนที่เราจะออกเดินทางต่อไป
จะได้จำไว้ว่าบนถนนแห่งการเต้นนี้
เราเคยบ้าและเคยโง่ขนาดไหน

...

เพราะมีงไม่เคยแม้แต่จะเข้าใจ
ที่มึงเคยบอกว่า อย่าเกรงใจมึงจนเกินไป
แต่ที่กูเป็นแบบนี้ รู้ไว้เถอะนะ
มันหยุดไม่ได้ กูไม่ได้เกรงใจอะไรหรอก
แต่มันเป็นเพราะ .. กูรักมึงมาก
มากจนเกินไป จนรักตัวเองไม่เป็นแล้วเนี่ย
..มากเกินไปจริงๆ

I want to end this story before 27 november.
I can't love him.
I just can't.
Impossibility is impossible to be possible.

Today is full moon.
And I know that it is not my day.
Feel so down.
Feel so bad.

I don't want him to know.
But I'm afraid he knows it.
I'm so lonely being with him.
There's a invisible wall between us.
He's a good friend, and I want to be his friend.
I'm so sadddddddd.

My emotion swings.
Okay, wait for the ballet class tomorrow.
Dance makes life easier.

And I don’t want the world to see me
’cause I don’t think that they’d understand
When everything’s made to be broken
I just want you to know who I am.

เธอมาค้างบ้านนู เพื่อที่จะได้เข้าคลาสได้
ฉันดีใจที่เธอเลือกฉันให้เป็นส่วนหนึ่งของการที่เธอเข้ามากรุงเทพฯ ครั้งนี้

เพิ่งยื่นหนังสือให้เธอไปเมื่อคืนนี้
ที่ปกรองของหนังสือ เขียนไว้ว่า
..
เจน.. เราเอาหนังสือเล่มนี้ให้เธอ เพราะว่ามันคือบทบันทึกการเดินทางของเรา .. การเดินทางทางความคิดของเรา จากรั้วมหาวิทยาลัย รุนแรงอย่างนักรัฐศาสตร์ อ่อนไหวช่างฝันอย่างกวี จนกระทั่งมั่นใจในความฝันของตัวเองเอาเมื่อเร็วๆ นี้ เราอยากให้เธอเห็นมัน เพราะเรากำลังจะเดินทางต่อไปด้วยกันต่อจากนี้ื ซึ่งไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน แต่ก็คงชั่วระยะเวลาหนึ่งทีเดียว .. เราอยากให้เธอ 'รู้จัก' เรามากขึ้น (จะว่าไป เธอก็เป็นในไม่กี่คนนะ ที่เรายอมให้เข้ามา 'รู้จัก' เรามากขนาดนี้)

การเต้นคือช่องทางการสื่อสารที่เราชอบนะ มันทำให้ชีวิตเรามีความหมาย ส่วนการเขียน มันคือช่องการสื่อสารที่เราถนัดที่สุด และมันอธิบายความหมายของชีวิตเรา ชีวิตเราขาดมันไม่ได้ทั้งสองอย่างเลย

อย่าคาดหวังกับตัวหนังสือของเรามากนะเจน มันเป็นแค่หลักฐานการเติบโตของชีวิตคนคนหนึ่งแค่นั้นเอง วิจารณ์กันได้เต็มที่นะเพื่อนเอ๋ย แต่โปรดมองข้ามจุดผิดพลาดเพราะเลินเล่อต่างๆ ที่เกิดจากการตรวจปรู๊ปบนรถตู้ไปนะ (แหะๆ)

จบจากหนังสือเล่มนี้ เราก็ยังต้องเดินทางต่อไป เติบโตต่อไป เรายินดีมากๆ ที่มีเพื่อนอย่างเธอร่วมเดินทางไปด้วยกัน ยินดีมากๆ จริงๆ

...รักเจนนะ...

---

แล้วมันก็เท่านี้แหละ มันก็คงเป็นได้แค่นี้ เด็กโง่เอ๋ย
เมื่อคืนที่เราคุยกันในความมืด ทำเราน้ำตาจะไหล
ไหลเพราะความอึดอัดในความงี่เง่าของตัวเราเอง
จนเราต้องวิ่งไปหานุ่นกับนูอีกห้อง เพราะทนเหงาในความมืดไม่ไหว
เธอพูดถึงน้องคนนั้นอีกแล้ว .. จริงๆ แล้วฉันถามเองนั่นแหละ
ฉันฟังแล้วก็ยิ้มนะ แต่ก็ยังเศร้าเหลือเกิน
ทำไมนะ เธอถึงมองไม่เห็นเลย ว่าฉันกับน้องคนนั้น เหมือนกันทุกอย่างจริงๆ
ไม่ใช่แค่นิสัย ไม่ใช่แค่ครอบครัว แต่รวมถึงความรู้สึกที่มีต่อเธอด้วย

เพราะไม่แม้แต่จะคิด
จึงไม่มีวันจะเห็น
ใครจะเชื่อ
..
ตำลึงกะจ้อยร่อย
จะหลงรักดอกกุหลาบ
ที่แบ่งบานอย่างเย่อหยิ่ง

เศร้าจังเลย

Let me dream

I don't know how far I can walk with you on this road.
Of course, I want this road to be a never-ending one.
I don't know how long you will allow me to walk by your side.
Of course, I always want to be with you along the way of life.

I know I have no rights at all to have a feeling for you like this.
But it can't help, you become my friend,
my inspiration, my dream, my breath, and, eventually, my love.
Cause you make everything in my life possible.
You make me believe in my dream again.
And you count on me, you trust me not less than I trust you.

I want to dance my life with you.
I wish you let me in.
I wish you open up your mind and let me go into your life.

The thing happened at the beach was so touching.
You told me how much you cared of me.
You told me the most favorite moment in this unplanned trip
was when you sat with me.
I guess that was the most you could give it to me.
But I still dream, and I can't stop it.

Again, and again, I cry.
Though I know I've got to be strong, cause you're so strong,
and you don't like people who show too much feeling.
So I try hard to be strong, and hide my feeling for you.
Cause I really want our friendship to grow.
I don't want it to stop due to my stupid love.

Why love is so painful?

I can't imagine the day I have to dance without you.
This week you couldn't come to Bangkok because of the fucking flood.
I just couldn't dance. I didn't want to take a class.
I danced lazily because you were not there.

Only if you know... only if you know my feeling.
I want you to know, but I don't want you to know.
I love you more than the word 'friend'.
But it's impossible.
It's totally impossible.
And it's absolutely stupidly wrong to let my feeling go deep down.
But I can't stop.
I just love you.


Jane, I really love you, my dear friend.



If I ask, would you hold me with your heart?
...Please don't say a word. I don't think I wanna hear it...

Let me dream.

How should I feel, watching them together?
How shuold I feel, for now?
How should I feel, losing my best friend to his love?
How should I feel, I just can't sleep.

Whatever happens in my life,
my dance is still going on.
It'll flow out from my soul through my body
until the last day of my life.

No matter how lonely my heart is,
no matter how painful my love is,
no matter how hard my life is,
my dance is still with me.

It's my friend, my lifetime friend.
I am dancing to know that I exist.
TRIPUDIO, ERGO SUM!

...

Last night.. and this morning,
I looked into my eyes,
asking myself Am I dancing.
Yes, I am... here the answer.
Why so scared? I still have myself dancing with me.
Let go that shadow. Let go that reflection.
Stay on your own.. dance on your own.

In the class today ...yes... I danced furiously.
I wanted to do more, to dance more, to turn more, to jump more
to bring the most of me out.
I was screaming, but no one knew.
They only saw the dance I danced it out wholeheartedly.

I danced to let go everything.
I danced so I didn't cry.

Life is so hard.
But the dance makes it easier.

มีทางหนึ่งเส้นทาง มีคนหลายคนเดินอยู่บนทางเส้นนั้น บ้างรู้จัก บ้างไม่รู้จัก ที่รู้จัก บ้างก็ลึกซึ้ง บ้างก็ไม่ลึกซึ้ง บางคนเพียงเดินมาเจอกันแล้วแยกย้าย แต่บางคนจะเดินร่วมกันไปชั่วชีวิต ขนาน เคียงคู่ และทับทาบ ต่างกันอย่างไรหนอ มันก็มุ่งไปทางเดียวกันไม่ใช่หรือ ตราบใดที่เรายังมุ่งไปทางเดียวกัน จะเรียกได้ไหมว่า เรากำลังเดินไปด้วยกัน เดินบนทางเดียวกัน ..แต่ต่างคนต่างเดิน เดินบนทางเดียวกัน ..พูดคุยให้คลายเหงา แล้วผลักดันกันไปข้างหน้า เดินบนทางเดียวกัน ..และรับรู้ว่ามีคนเดินเคียงข้างกัน ..ดูแลความฝันของกันและกันดุจเป็นความฝันของตัวเราเอง ..และพร้อมที่จะก้าวเคียงข้างกันตลอดไป อยู่ตรงไหน .. อยู่ตรงไหน คำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่แค่อยากถาม มีคนอยากร่วมทาง แต่ทางเส้นนี้มันลำบาก และมันต้องเดินคนเดียว อาจจะมีคนเดินอยู่ข้างๆ นับไม่ถ้วน แต่คนที่จะมาดูแลความฝันของเราดุจเป็นความฝันของเขาเอง คงไม่อาจมีได้จริง เศร้านะ จริงๆ แล้วเศร้า ไปสิงคโปร์เหงาแน่ๆ ความหงอยเหงาจะเพิ่มมากขึ้น ยิ่งใกล้ยิ่งเหงา ยิ่งสนิทยิ่งเหินห่าง กูเศร้า

Dear Mimi, You still have yourself. You are dancing. It's you. It's you dancing. Why cares? Not having him, you still have yourself. You still have your own dance. Yes, yes, the loneliness is coming. You know, you know it, Mimi. น้ำกำลังจะท่วมโลก แต่เรากลับกลัวน้อยกว่าที่คิด ถ้ามันจะท่วมจริงๆ ในปี 2012 เราคงไม่กลัว ถ้าตอนนั้นเราอยู่ที่นั่น อยู่ที่สิงคโปร์ ถ้าหากว่าเราได้อยู่กับคนที่เรา .. รัก แม้ว่าจะรักอยู่คนเดียวก็ตาม มีนบอกว่า บางครั้งความรักก็เป็นเรื่องของคนคนเดียว เราว่า จริง .. หลายครั้งด้วยแหละ ความรักไม่ได้ต้องการองค์ประกอบของคนสองคน จะปล่อยมันให้สุด แล้วเราก็กำลังจะต้องเหงา และเสียใจ เป็นความเสียใจที่สะสม โกรธที่โ่ง่ ที่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้ เกลียดตัวเองที่หล่อเลี้ยงความรู้สึกนี้มาจนถึงตอนนี้ ความรักที่ผิดหวังมันมาบ่อยครั้งมากกว่ารักที่สมหวัง จริงไหม ฮือ.. จะร้องไห้ Why you are so sad, Mimi? You are going to the world that you have been dreaming of for all of your life. You will be dancing. You will be with your friend who you love most. Isn't it so good? Yes, it's so good. But ...

..time to sign, time to sigh..

Here comes the contract.

Things are coming closer and closer.
Let's see what will come.
All documents are ready.
Only the sign that I need to sign.
I wish it is the coming of the good news.
The new good things in my life.

But knowing that the loneliness will come.
I still don't know 'what' am I looking for.
No one wins every game in life.
I know, I know.

We all needs love.
We all needs acceptance.
We all needs friends.
We all needs someone to stay aside.
We all needs some shoulders to cry on.

ข้างนอกฝนพรำ
และฉันยังฝันถึงอนาคต
ดูเหมือนเลือนลางแต่ชัดเจน
ดูเหมือนจับต้องได้ แต่ไม่อาจคาดหวัง
ความเหงารอเราอยู่บนทางเบื้องหน้า
บนหนทางที่เหมือนจะเดินเคียงคู่กัน
แต่ฉันรู้ .. ความอ้างว้างโดดเดี่ยวแค่หลบหน้าพักร้อน
สุดท้าย จะมีเพียงก้าวย่างไปอย่างลำพังบนทางที่โดดเดี่ยว

บัลเล่ต์ ...​ เรารู้จักมันมาราว 21 ปี
21 ปีผ่านมาแล้วที่เราเห็นตัวเองเต้นอยู่ในห้องกระจก
เรารู้จักมันมานานเกือบเท่ากับชีวิตเราเลยทีเดียว
และสัดส่วนระหว่างชีวิตเรา กับชีวิตการเต้นของเรา
มันก็จะใกล้เคียงกันมากขึ้นทุกทีๆ
จนในที่สุด มันก็จะน้อยลงจนไม่มีนัยสำคัญอีกต่อไป
ชีวิตเรา กับชีวิตการเต้นของเราจะแนบกันสนิทกันที

และแน่นอน เรารู้จักตัวเราก่อน
เรามีการเต้นมาก่อนที่จะมีสิ่งอื่น
เราจะแคร์อะไรกับความเหงาที่ผ่านเข้ามาในชีวิตล่ะ
อย่าได้แคร์ อย่าได้แคร์

My life is moving on.
But I'm not sure about my feeling, about my heart.
After signing the contract, My life will be bound.
Bound by the company, and blinded by love.
I can't run away from it. I have to face it.
..ON MY OWN..

Love has no mercy for the one who loves.
It's always like this.
Keep asking yourself.. why do I dance?

เท่าที่ได้มานี้มันก็เกินพอแล้วล่ะ
ใครจะคิดจะฝันล่ะว่าในที่สุดเธอก็ได้ไป ไปด้วยกันกับเรา
โชคชะตาเล่นตลกเสมอ
ทางเส้นนี้ ... สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา ... มันเหลือเชื่อ
เหลือเชื่อจริงๆ
เพียงแค่นี้ก็คงจะพอแล้ว
ได้คืบ อย่าเอาศอก
พอใจในสิ่งที่ตนมี

then .. DANCE

Who knows why.. who cares, though..

Be with myself, thinking hard.




Finding.




In the air, I'm searching.




On the ground, I'm seeking




The answer is not here, is not there, not anywhere else.
The answer has never come out.




Maybe I've already found the answer,
but there's no proper way to speak it out.




So I dig into myself, my own heart,
day by day, night by night.




Sometimes I did try to jump higher, to be better.




I try my best, to fly.




Take a big step, to step over my fear,
the fear to lose something (or someone).




Throw away my thought, my plan, and just dance.




Again, I stop. Come back to the same place,
once again, again, and again.




Collapse .. but still peer through the darkness of the stage




Weeping to the floor, to wipe out my weeping tears,
so no one can see.




Look at my reflection, sad, but overall,
I'm still dancing with it.




Somehow, it's my reason that I'm dancing.
I enjoy looking at my reflection dancing with me.




People pass me by. They look at me as a strange creature,
but who cares cause I'm still dancing.




It's the toughest time in my life, but I'm still dancing.
Let it take me through.




I don't know why am I dancing.
I just can't resist the dance
paving its way through my body.




Though being alone, I'm still dancing.
Though being so down, I'm still dancing.




Knowing only it helps me out of suffocating.




Why? Asking myself why am I dancing.
Falling over and over, but the dance is still going on.




My heart cries through my body.
My soul laughs through my skin.




I'm breathing. I'm staring at my reflection.
All on my own... I'm still dancing.
Who knows why?
Who cares, though?

การไม่ได้ทำคลาส ทำให้เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปช้ามากๆ

การเต้นทำให้ชีวิตมีความหมาย และมีอะไรทำ
หนึ่งสัปดาห์ที่ไม่ได้ไปทำคลาส เรารู้สึกว่าเราเป็นผักเน่าๆ
คิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องคิดอะไร

การเต้นทำให้ชีวิตของเราดำเนินต่อไป
มันเป็นแรงบันดาลใจให้ตัวเราเอง

การเต้นอาจจะทำให้ชีวิตเราเป็นปกติ
ถ้าศีล .. แปลว่าสิ่งที่ทำให้ชีวิตเป็นปกติ
งั้นการเต้นก็คือ การรักษาศีลของเราด้วยเหมือนกัน

มันน่าจะตอบคำถามใหญ่ของชีวิตที่พี่แคทฝากไว้ให้คิด
ซึ่งมันสำคัญ และยากพอๆ กับคำว่า
Why we live? ได้แล้วมั้ง

“Why we dance?”

แต่ไม่ .. ยังหรอก
เพราะเผอิญมันประจวบเหมาะเป็นช่วงเดียวกับที่เธอไม่อยู่

เธอกับ my dance แยกกันไม่ออก
ทำให้เรายังไม่รู้ ไม่รู้เลยจริงๆ
Why I dance?

Am I catching up to you while you're running away to chase your dream..?

บทกวีของชีวิต
ถูกจดบันทึกครั้งแล้วครั้งเล่า
เล่าซ้ำเวียนวนไปมา













แรงปรารถนาอันล้ำลึก
มักไ่ม่จางหายไปไหน
แต่กลับย้ำคิดย้ำรู้สึกอยู่เช่นนั้น













จนกว่าความนึกคิดจะเติบโต
เมื่อความฝันถูกนวดซ้ำจนอ่อนนุ่ม
และหัวใจถูกโบยตีจนแข็งกระด้าง













ชีวิตจะถูกบันทึก
ณ ชั่วกาลแห่งความขัดแย้ง
สะท้อนลึกในบทรำพึง














กลีบดอกไม้จะร่วงโรยอีกครั้ง
เพื่อให้กำเนิดเมล็ดพันธุ์
กลัวอะไรกับการเติบโต
...โดยลำพัง...





แต่กระนั้น
คงยอมรับเงียบๆ กับตัวเองว่า





..กลัว..

---

เพื่อนที่เรารักมากๆ คนนี้ เพิ่งจะได้รางวัลที่ 3
จากการประกวดเต้นคอนเทมโพรารี่แดนซ์ระดับโลกที่ประเทศญี่ปุ่น
ดีใจด้วยมากๆ จริงๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับก็คือ
ต่อไปเราคงจะไม่ได้เต้นด้วยกันแล้วล่ะ
เพราะเธอคงจะก้าวไปไกล ... ไปไกลจริงๆ
ฉันคงตามเธอไม่ทันอีกต่อไปแล้ว

วันนี้ดีใจมากๆ แต่ก็เศร้ามากๆ ด้วย มากๆ เลย
แยกความรู้สึกไม่ถูกเลย .. ร้องไห้
คงจะถึงเวลาที่เราจะต้องเดินต่อไปคนเดียว
ทางเส้นนี้ต้องเดินไปคนเดียวจริงๆ

ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่แสดงออกให้ใครๆ เห็น
ไม่เข้มแข็งได้สักครึ่งของเพื่อนเราคนนี้เลย
อยากเข้มแข็งมากกว่านี้
จะได้เดินไปต่อเพียงคนเดียวได้

...ยิ้มให้ความรู้สึก ประทับไว้เพียงบันทึก
บนเส้นทางสายเดิม, อนึ่ง เพียงลำพัง...

..เหงา..

และสิ่งที่แย่กว่าความเหงาก็คือ
... ความเหงาที่เหงาอยู่เพียงข้างเดียวสินะ ...

ถ้าเกิดเธอได้รางวัลขึ้นมา
ฉันก็คงจะดีใจกับเธออย่างสุดตัว
แต่ฉันก็คงจะรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก

...

ไปส่งเจนขึ้นเครื่องไปแข่งที่ญี่ปุ่น
แค่ไม่กี่วัน .. เราก็รู้สึกแย่แล้ว
ถ้าถึงวันที่เธอไปตามทางของเธอ
และเราไปตามของเรา .. เหมือนอย่างเจนกับแพรว
เราจะกลั้นน้ำตาอยู่เหรอ




Life is a journey along which true friendship is found.




And if life is a journey, your dance is your best journal.

พี่ปิ๊กบอก มี่ไปได้นะ ไปได้เลยแหละ มีโอกาสอยู่
แต่สิ่งเดียวที่ต้องทำ ...ลดน้ำหนัก...
โอย..ดีใจมาก เหมือนฟังคำตัดสินให้พ้นโทษ
เมื่อคืนนี้ยอมรับเลยว่าหงุดหงิดตัวเอง
โมโหตัวเองว่าทำไมเราถึงไม่ได้เรื่อง
แต่บอกเพื่อนไม่ได้ไง น่าละอายที่ไม่ยอมรับความจริง
ปากก็บอกว่ารับได้นะ ต้องยอมรับข้อจำกัดของตัวเอง
แต่เอาเข้าจริงใจมันไม่ยอมน่ะ ให้ทำยังไง
เลยต้องตีหน้าระรื่นเข้าไว้ ทั้งๆ ที่ข้างในขมแทบไหม้

จนกระทั่งพี่ปิ๊กโทร.มาบอก เรื่องแค่นี้ ... แค่ลดน้ำหนัก
เราทำได้อยู่แล้ว เราจะทำได้แน่นอน

เตรียมใจเดินคนเดียว เตรียมใจเต้นคนเดียว
แล้วเราจะทำได้ ทำได้จริงๆ

Why We Dance...?

Jane Aditep Buanoi





Mimi Vararom Tavivoradilok





J-Ci Annla Angwara





Pik Sarawanee Tanatanit




At Chan Pen restaurant
Bangkok, Thailand
12/08/2011

ไปนครปฐมมาอีกแล้ว ไปแล้วก็ให้รู้สึกดีๆ ทุกทีไป
รู้สึกว่าหัวแล่น รู้สึกว่ามันมีที่ให้เรามีชีวิตอยู่
ไม่ใช่แค่ที่ที่ให้เราวิ่งไปวิ่งมาเพื่อหาเงินแบบในกรุงเทพฯ

เริ่มจะทำใจได้แล้วกับการต่างคนต่างไป ... เราจะกลับมาเจอกันใช่ไหม
เจนบอกว่าเธอชอบที่จะมานั่งคุยแบ่งปันประสบการณ์กัน ว่าไปเจออะไรกันมาบ้าง
เธอบอกให้ฉันไปได้แล้ว ไปเร็วๆ เลย
นี่ไง ฉันมานั่งรอเธอ นั่งรอพี่ปิ๊กกับเจซี่ เราจะมานั่งคุยกัน
คุยกันเรื่อง 'อนาคต' ของพวกเรา

เธอบอกว่าฉันเหมือนกับห้องสมุด ที่เธอจะมาค้นหาแรงบันดาลใจไปสร้างงาน
รู้ไหม ฉันอยากจะสร้างงานบ้าง แต่ฉันทำไม่ได้ เหมือนกับมันไม่มีอะไรในตัว
เธอเรียนเต้นน้อยกว่าฉัน ทำไมเธอทำได้นะ ฉันเศร้าใจจัง
อ๋อ .. ละครสินะ ชีวิตของเธอเรียนละครมา ฉันเกือบจะเลือกเรียนแล้วมั้ยล่ะ
อิจฉาอีกแล้วสินะ ... แต่การที่เราอิจฉาใคร มันเป็นเพราะเราชอบคนคนนั้นไม่ใช่เหรอ
ฉันเคยบอกเธอไปแล้ว ทางตัวหนังสือ ที่ร้านทรูคอฟฟี่ ร้านประจำของเรา

ถ้าฉันจะสร้างงานสักชิ้น อะไรคือแรงบันดาลใจเหรอ
เพลง แนวคิด บทกวี ฯลฯ ทำไมฉันถึงไม่มีความมั่นใจอะไรเลย
ฉันอยากจะทำอะไรสักอย่าง สักที

ทางเส้นนี้ต้องเดินคนเดียวจริงๆ เหรอ
เศร้ามาก

แกรออะไรอยู่ .. แกถามฉัน
..กูอยากไปกะมึง.. จะให้พูดได้ไงล่ะวะ

เราอยู่ใกล้กันแค่นี้ แต่ฉันพูดไม่ได้สักคำ
บอกอะไรออกไปไม่ได้เลย
มันน่าละอาย ฉันรู้

แต่เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ฉันอยากจะไปต่อ
ก็คือแกนะ รู้มั้ย
ไม่ใช่แค่คำพูดที่แก build ฉัน
แต่เป็นบรรยากาศของการอยู่ร่วมกันระหว่างเรามากกว่า
ที่ทำให้ชีวิต ทำให้ความฝันของฉันเปลี่ยนไป
ฉันจะไปได้ยังไงโดยไม่มีแก

แต่ทั้งหมดนี้ฉันผิดเองแหละ
ที่ฉันเขียนลงไปใน fb วันนี้
ฉันพยายามจะบอกตัวเองนะ
ฉันรู้ ทางเส้นนี้มันแสนจะปัจเจก ใครดีใครได้
ยากนะที่เราจะเดินไปด้วยกัน

หลังจากวางโทรศัพท์จากเธอเมื่อคืน
ฟ้าก็โทรมา แล้วฉันก็ร้องไห้กับฟ้า
ฟ้าบอก แต่เราก็ยังกลับมาเจอกันได้ใหม่นี่
ก็จริงของมัน แต่ฉันไม่แน่ใจเธอคิดเหมือนกันรึเปล่า
เส้นทางของเราอาจแยกจากกันตลอดกาล
ฉันคงต้องใช้เวลามากพอสมควรเพื่อทำใจ
ผิดตั้งแต่ต้น ... ผิดที่ฉันเองคนเดียว
เพราะรู้ทั้งรู้ ฉันก็ยังดื้อที่จะคิด

ที่เธอบอกฉันวันนั้น ว่าเธออยากจะชวนฉัน
มาเปิดสตูดิโอร่วมกันกับเธอ
รู้มั้ย ฉันดีใจเอามากๆ
ดีใจที่เธอเห็นฉันในอนาคตของตัวเธอเอง
แต่สิ่งที่วางแผนไว้ จะอย่างไรมันก็จะต้องพ่ายแพ้ต่อความจริง

ความจริงที่ว่าเธอจะไปไกลแสนไกล
และเธอก็จะเจอกับใครคนหนึ่งที่มีความหมายมากกว่า
คนที่เป็น 'แค่เพื่อน' อย่างฉัน

เส้นทางนี้ เราล้วนต้องเดินคนเดียว

ฉันรู้ดี

WITH NO THEATRE

แค่ทีเซอร์สั้นๆ ของโปรเจ็คต์ที่เรากำลังทำ
เพียงแต่บางทีมันอาจจะมีความหมายมากกว่านั้น
เพราะ..





ขอบคุณนะเจน
รักว่ะ!